De noodzaak van community arts

– tekst door Jasmina Ibrahimovic

Onze samenleving staat voor grote uitdagingen. We bevinden ons steeds meer in onze eigen bubbels en sinds corona is dat alleen maar sterker geworden. De noodzaak om dicht bij mensen te komen die je anders niet zou ontmoeten is enorm. Want hoe minder we elkaar ontmoeten, hoe minder we ons in elkaar kunnen inleven en hoe groter de kloof wordt tussen ‘ik’ en ‘de ander’ of ‘wij’ en ‘zij’. Community arts gaat over bruggen bouwen. Over de zoektocht naar de mens in onszelf en elkaar. Over elkaar op ooghoogte ontmoeten. Steeds meer jonge kunstenaars hebben deze behoefte en zijn daarom geïnteresseerd in de community arts-praktijk. En ook steeds meer fondsen en beleidsmakers zijn zich bewust van de bruggenrouwende rol die deze kunstvorm kan vervullen.

“Community arts gaat over bruggen bouwen. Over de zoektocht naar de mens in onszelf en elkaar. Over elkaar op ooghoogte ontmoeten.”

 

Echter, community arts en de inclusieve- en participatieve kunstpraktijk zijn complexe praktijken met veel kritische vraagstukken. Bijvoorbeeld over participatie als politiek middel, rolverdelingen, verantwoordelijkheden, artistieke ontwikkeling, autonomie en representatie – om er maar een paar te noemen. En we constateren dat er in Nederland veel behoefte is aan een voortdurend gesprek tussen makers, kunstvakdocenten, beleidsmakers en fondsen wanneer het gaat over kunst en grote maatschappelijke vraagstukken of het werken met mensen in kwetsbare situaties.

“Wij geloven erin dat we als sector baat hebben bij een vaste plek en tijd waarin verschillende perspectieven bij elkaar komen.”

 

Het Rotterdams Wijktheater heeft jarenlange ervaring met het maken van theater vanuit persoonlijke verhalen, voor mensen die anders nooit naar het theater zouden gaan. We bieden jaarlijks stageplekken aan afstuderende kunstenaars. Daarnaast geven we gastcolleges en masterclasses aan kunstvakopleidingen en zijn we in gesprek met fondsen en beleidsmakers. Middels het internationale en academische netwerk van het ICAF hebben we daarnaast toegang tot veel relevante en actuele academische kennis over participatie, kunst, inclusie en community arts, waarmee we de Nederlandse praktijk kunnen voeden.

Wij geloven erin dat we als sector baat hebben bij een vaste plek en tijd waarin verschillende perspectieven bij elkaar komen. Zo kunnen we kunst waarderen voor wat het écht kan bijdragen op een manier die recht doet aan de ethische en esthetische waarden van deze praktijk.

ICAF 2023 - GABO

Eerste vijf voorstellingen ICAF 2023 bekend

Van 27 maart tot en met 2 april 2023 organiseert het ICAF een groot festival in Rotterdam: ICAF 2023. Het thema voor het komende festival is ‘The Sound of Change’. Met trots kondigen we de eerste vijf namen aan die ieder op een eigen manier geluid geven aan verandering.

Big Band Basket Beat
Ritmisch spektakel met Rotterdamse jongeren. Klik hier voor meer informatie.
ICAF 2023

GABO
Magische dansvoorstelling over vooroordelen. Klik hier voor meer informatie.
ICAF 2023

Whistleblowers
Een vrouwelijke oorlogskreet tegen seksueel misbruik. Klik hier voor meer informatie.

ICAF 2023

It takes a Child to raise a Village
Hartverwarmende performance met dans, voetbal en kinderen. Klik hier voor meer informatie.

ICAF 2023

Les Sheiks Shikhats & B’net Chaabi
Traditionele Marokkaanse liederen in een nieuw jasje. Klik hier voor meer informatie.
ICAF 2023

ICAF 2023

ICAF organiseert groot festival in 2023

Het grootste internationale community arts festival ter wereld is terug! Van 27 maart t/m 2 april 2023 meren theater, dans, muziek, film en beeldende kunst uit alle windstreken aan in onze havenstad. Op diverse locaties verspreid door heel Rotterdam zal kunst van wereldformaat te zien zijn.

STADSPROGRAMMA
Voor het eerst bieden we ook een stadsprogramma aan. Stap op laagdrempelige wijze in een bruisende wereld vol creativiteit. Laat je verwonderen door unieke in de gemeenschap gewortelde kunstprojecten. Ontmoet kunstenaars die de afstand tussen werelden en mensen overbruggen. Het ICAF is een unieke festivalervaring: van grootschalige voorstellingen tot intieme filmvertoningen tot leerzame en leuke workshops.

Dit jaar vormt het thema The Sound of Change. De coronapandemie die in 2020 begon, luidde het begin in van een wereld in transitie. Sommigen kwamen daar beter uit dan anderen. We zagen de kloof tussen verschillende groepen toenemen. Dit jaar hebben we kunstenaars geselecteerd die een fris tegengeluid bieden. Bekijk hier alvast een voorproefje van het programma.

PROGRAMMA VOOR PROFESSIONALS 
Het ICAF is een initiatief van het Rotterdams Wijktheater. Naast een stadsprogramma, bieden we ook een uitgebreid programma voor professionals aan. Klik hier voor meer informatie. 

Rotterdams Wijktheater - jongeren

Rotterdams Wijktheater zoekt jongeren!

Het Rotterdams Wijktheater is altijd op zoek naar verhalen van Rotterdammers. En voor ons volgende project willen we graag de verhalen van Rotterdamse jongeren vertellen. Vanaf 7 november starten we daarom met een nieuwe jongerengroep. Ben je tussen de 18 en 30 jaar? En voel je de behoefte om je verhaal te delen en met leeftijdsgenoten in verbinding te komen? Lees vooral verder!
 
Wat gaan we doen?
Vanaf maandag 7 november zullen we wekelijks bij elkaar komen om verhalen met elkaar te delen. Verbinding, inspiratie en gezelligheid staan daarbij centraal. Je komt terecht in een veilige ruimte waar alles bespreekbaar is. En het belangrijkste: we zullen lekker de vloer opgaan om te spelen!  

Je leert de verschillende makers van het Rotterdams Wijktheater kennen, waaronder Hilde en Bikker. Vanaf december zullen zij van start gaan met de productie van een mooie voorstelling gebaseerd op o.a. jouw verhaal. Daar kun je in meespelen. Maar als je daar geen zin in hebt is het ook goed! Toch benieuwd hoe het is om mee te spelen? Check vooral de video onderaan dit bericht.

Praktische informatie
Wanneer: vanaf 7 november wekelijks op maandagavond vanaf 19:00u
Locatie: Podium Islemunda, Herenwaard 17

Aanmelden
Zin om te komen? Laat het dan van tevoren even weten via:
info@rotterdamswijktheater.nl. Bellen kan ook: 010 423 01 92. Ken je andere mensen die dit ook tof zouden vinden? Neem ze vooral mee. Hopelijk tot snel!

 

Foto’s 30-jarig bestaan RWT

Op donderdag 29 september 2022 vierden we ons 30-jarig bestaan. Mark Brants legde de avond prachtig vast in beeld. Wil je de foto’s zien? Je kunt ze vinden via deze link. Bij gebruik van de foto’s graag de fotograaf vermelden.

Onze directeur, Jasmina Ibrahimovic, sprak dezelfde avond ook mooie woorden over drie decennia Rotterdams Wijktheater. ’30 jaar. Een abstract getal dat een lineair tijdspad schets. Een begin en een eind. Maar als je uitzoomt zie je dat levens beginnen en eindigen en weer beginnen. Het stokje dragen we over. 30 jaar is vele levens geleden. En vele nieuwe levens hebben we erbij gekregen. Het is de cirkel van het leven.’ Haar hele voordracht vind je via deze link.

Rotterdams Wijktheater

De staat van het wijktheater – 30 jaar RWT

Tekst door Jasmina Ibrahimovic

DE OPRICHTING
30 jaar geleden, in 1992, besloten drie visionaire mensen, drie theatermakers, het Rotterdams Wijktheater op te richten. Peter van den Hurk, Annelies Spliethof en Edith Knops. Dat deden ze vanuit de overtuiging dat het delen van verhalen en ernaar luisteren helend en verbindend is. Dat je gehoord voelen en gerepresenteerd worden een voorwaarde is om gelijkwaardig mee te kunnen doen aan de samenleving. Maar ook vanuit de overtuiging dat iedereen het recht heeft om kunst te ervaren en zich te herkennen in de wereld die op het toneel wordt geschetst. Met deze overtuigingen maakten en speelden zij samen met vele Rotterdammers honderden voorstellingen in de wijken van Rotterdam. Honderden persoonlijke verhalen van honderden Rotterdammers werden opgevoerd voor tienduizenden mensen die vaak voor het eerst naar theater gingen.

Op datzelfde stevige fundament staat het Rotterdams Wijktheater vandaag de dag nog en wij kunnen ze niet genoeg bedanken voor het creëren en bevechten van deze ruimte in Rotterdam.

Peter van den Hurk, één van de oprichters, tijdens locatievoorstelling Verhalen uit de Droogdock.

NOODZAAK
Onze samenleving is in die 30 jaar behoorlijk veranderd, en de noodzaak voor het Rotterdams Wijktheater is alleen maar toegenomen. De noodzaak om verhalen met elkaar te delen. Om ruimte te krijgen, te pakken, voor het delen van jouw verhaal. Om dat verhaal met zorg, aandacht en verbeeldingskracht over te dragen. Om in deze snelle wereld even de tijd te nemen om te vertragen, samen te komen en naar elkaar te luisteren. De noodzaak om persoonlijke perspectieven te delen is groot, maar de noodzaak om te luisteren net zo; te luisteren naar de verhalen die we nog niet kennen, van mensen die een vreemde voor ons zijn. Naar verhalen van medemensen die wonen binnen de grenzen van dezelfde straat, stad, of land, maar die qua belevingswereld ver weg staan van wat jij je kunt voorstellen. Want alleen dan, als we ons kunnen inleven in het verhaal van de ander, zijn we in staat keuzes te maken die goed zijn voor ‘ons’, samen. Alleen dan zijn we in staat een ‘wij’ te worden binnen een wereld die vooral het ‘ik’ viert.

Scenefoto uit Status, seizoen 2006/07.

THE NEEDS OF STRANGERS
Omdat in tijden van crisis het ‘wij’ altijd extra onder druk staat, terwijl het dan juist het meeste nodig is, werken wij de komende jaren tot eind 2024 aan het project The Needs of Strangers. We vragen ons daarbij af: zijn we nog bereid te zorgen voor ‘de vreemde’? Wie is voor jou ‘de vreemde’ en voor wie ben jij ‘de vreemde’? En, niet onbelangrijk, welke verantwoordelijkheid heeft onze overheid om te zorgen voor mensen die zij bestempelen als ‘de vreemden’? We beginnen met het luisteren naar verhalen van mensen die in onze samenleving tot vreemden zijn bestempeld. Dat doen we aan de hand van 3 theatrale portretten. De eerste draait rondom en is met gedupeerden van de toeslagenschandaal. Parallel aan het maken van de portretten bouwen we aan een groeiende gemeenschap van zeer uiteenlopende Rotterdammers waarmee we de ‘Needs of Strangers’ onderzoeken. Daarbij is de vraag: Wat is jouw rol binnen deze samenleving, en wie is jouw ‘vreemde’? Al deze verschillende wegen leiden uiteindelijk toe naar een locatievoorstelling aan het einde van 2024 waaraan iedereen kan meedoen! 

ICAF
Naast dat we ons werk met Rotterdamse verhalen en Rotterdammers maken, nodigen we ook eens in de drie jaar collega’s van over de hele wereld uit om naar Rotterdam te komen tijdens ons internationale community arts festival, het ICAF, dat inmiddels is uitgegroeid tot het grootste community arts festival ter wereld! Tijdens het ICAF komt inclusieve en participatieve kunst van wereldformaat naar Rotterdam en daar kunnen een heleboel Rotterdammers kennis maken met verhalen afkomstig van over de hele wereld. Op het ICAF ontdekken we nieuwe verhalen die we nog niet kennen van werelden die ver weg van ons staan. Maar tegelijkertijd komen we er juist ook achter dat, hoewel de context verschilt, we uiteindelijk allemaal mens zijn en verlangen naar hetzelfde; veiligheid, verbondenheid, gelijkwaardigheid en zingeving. Het komend ICAF is eind maart 2023 en het programma is waanzinnig!

Het publiek kijkt aandachtig naar een internationale act tijdens het ICAF 2017.

DE CIRKEL VAN HET LEVEN
Maar terug naar onze verjaardag. 30 jaar. Een abstract getal dat een lineair tijdspad schets. Een begin en een eind. Maar als je uitzoomt zie je dat levens beginnen en eindigen en weer beginnen. Het stokje dragen we over. 30 jaar is vele levens geleden. En vele nieuwe levens hebben we erbij gekregen. Het is de cirkel van het leven. Waarin jouw verhaal een onderdeel is van de cirkel. Verbonden aan het leven van de ander. 

30 jaar geleden. 1992.

In datzelfde jaar besloot mijn vader dat het in ons thuisland – toen nog Joegoslavië, nu Bosnië – te onveilig was om te blijven en haalde mijn moeder over om samen met mij de evacuatie-bus voor vrouwen en kinderen te pakken, op weg naar ‘waar dan ook behalve daar’. In 1992 werd mijn tijd stilgezet. Een vacuüm waar ik me weinig van herinner. Na twee jaar zwerven in buurland Slovenië, belandden we in 1994 in een AZC in Den Bosch. Ik werd een vreemdeling in dit land. Maar al snel werden wij hier geaccepteerd en ging in 1994 mijn klok weer tikken. Mijn leven ging verder in Nederland. 

https://open.spotify.com/track/39StEx3NBSNNzqvYx7ehUk 

Maar mijn verleden kleurt nog altijd mijn heden. 

Terwijl mijn leven inhaakt in de levens van anderen, die voor mij niet langer vreemden zijn en ik niet langer een vreemde ben voor hen, worden we onderdeel van dezelfde cirkel. Ik voelde me verbonden en welkom. En ik maakte er mijn levensmissie van om elk ander persoon onderdeel te laten zijn van de uitdijende cirkel waar levens in en helaas soms ook uithaken.  

KOLO
Het land waar ik vandaan kom bestaat niet meer. Het is verscheurd door vervreemding. De cirkel die ons verbond verdween. Hoewel de drie nationaliteiten van elkaar verschillen in religie, geschiedenis en dialect is er 1 ding dat alle ex-Joegoslavische landen met elkaar verbindt. Onze cirkeldans. KOLO. 

KOLO wordt gedanst op bruiloften, feesten, verjaardagen, en soms zelfs aan het einde van een begrafenis. Het ontstaat soms spontaan, als antwoord op de muziek. Twee of drie mensen beginnen en de rest haakt aan. De pasjes zijn simpel en het is helemaal niet belangrijk of je het correct doet of alleen mee hupst. 

KOLO is een teken van verbondenheid. We houden elkaars handen vast, maar elk persoon kan op elke plek en in elk moment de ketting doorbreken om plaats te maken voor zichzelf. De uiteindes van een KOLO zijn vaak open, waarbij de persoon aan het einde een wit doekje vast heeft, als teken van vrede en overgave.  

Ik wens ons in deze turbulente tijd deze dans toe. Verbonden in een cirkel van gelijkwaardigheid, samen in het moment. Open, uitnodigend, opzwepend, kleurrijk en vol energie. Laten we het leven vieren op onze feesten en begrafenissen. Hoe groter de cirkel, hoe krachtiger we worden.

https://open.spotify.com/track/3GdlzGj1MZfEadeR7y6987

Rotterdams Wijktheater

Strijdbaarheid, verbondenheid en heling: dit was de eerste Lotgenotendag voor gedupeerde ouders van het toeslagenschandaal 

Als groot en ongekend onrecht, zo voelt het toeslagenschandaal aan voor de vele gedupeerden ouders. Op zondag 3 juli kwamen circa 50 van hen samen tijdens de allereerste Lotgenotendag: een besloten bijeenkomst op initiatief van de organisatie van gedupeerde ouders – De Schaamte Voorbij – en georganiseerd door het Rotterdams Wijktheater.

‘Gedupeerd vind ik eigenlijk geen goed woord. Ik vind jullie meer strijders, overlevers’, aldus moderator Lilian Cardoso tijdens de opening van de dag. In de Theaterzaal knikken de aanwezige vrouwen instemmend. Vandaag zijn zij op uitnodiging van Ninny Duarte Lopes bijeen gekomen. ‘Het is belangrijk om andere gezichten te ontmoeten en strijdbaarheid te creëren door herstel.’

Het herstel waar Ninny over spreekt is noodzakelijk. De bijeengekomen gezinnen zijn de afgelopen jaren onterecht aangemerkt als fraudeurs bij de toekenning van kinderopvang-toeslag. Een streng terugvorderingsbeleid zorgde ervoor dat zij in diepe schulden terechtkwamen. Langdurige stress veroorzaakte mentale problemen. Kinderen werden uit huis geplaatst, relaties liepen op de klippen, gezinnen bleven gebroken achter.

Dichter Batya Brown vat het leed samen in een prachtige spoken word: ‘Het is net zoals een sneltrein. Onderweg hebben we flink wat ongelukken gehad.’

Dat ongeluk, daar ligt vandaag niet de nadruk op. De allereerste Lotgenotendag richt zich juist op heling en herstel. Daarvoor is een dagvullend programma op poten gezet, bestaande uit vier creatieve workshops.

In Studio 3 staat theatermaker Liselot van de Geer (Rotterdams Wijktheater) de eerste groep met open armen op te wachten. Haar workshop staat in het teken van zintuigelijke ervaring van het lichaam. ‘In plaats van vertellen, focussen op voelen. Je lichaam laten spreken en echt contact maken.’ Na een aantal oefeningen is de groep zo met elkaar gesynchroniseerd dat ze zonder gebruik van woorden met elkaar in beweging komen. Ze eindigen met hun ogen dicht, in verbeelding op reis langs elkaars mooiste herinneringen.

Even verderop in Studio 2 laat zangdocent Aureliana Cruz de aanwezigen hun stemgeluid gebruiken en verkennen. Door middel van een gezamenlijke mantra bezingen de vrouwen kernachtig wat ze mooi aan zichzelf vinden. Even later mogen ze in een intieme setting met pen en papier opschrijven hoe ze zichzelf zien.

In Studio 1 laat kunstenaar Marcella Lede de vrouwen kennismaken met hun innerlijke schilder. Marcella geeft al jaren workshops gericht op het zelfbeeld en zelfacceptatie. Daar ligt ook vandaag de nadruk op. Maar stiekem ook op het ontdekken van verborgen talenten. In een gemoedelijke workshop, waar veel wordt gelachen, schilderen de vrouwen het ene na het andere prachtige zelfbeeld.

Aromatherapeut Sonja Tobé verzorgd in het EI – een ruimte in de foyer van Podium Islemunda – een interessante lezing over de helende kracht van geurende oliën. Sonja verteld hoe verschillende geuren verschillende emoties los kunnen maken en herinneringen op kunnen wekken. Tal van geurstokjes gaan rond langs de groep. En inderdaad: bij sommige geuren worden volop herinneringen opgehaald en gedeeld.

Terug in de Theaterzaal halen de vrouwen woorden op die deze eerste Lotgenotendag kenmerken. Verbondenheid, heling, kracht en inspiratie is meerdere malen vanuit de zaal te horen. De dag wordt vervolgens afgesloten met een mini-concert van Yuli Minguel. Eerder dit jaar produceerde ze samen met De Schaamte Voorbij het lied Strijders. Dat lied zingt Yuli ook vandaag. Maar voordat ze dat doet, ontroert  en betovert ze de aanwezigen met haar versies van Redemption Song en Proud Mary.

‘Er komt zoveel energie los op het moment dat we bij elkaar komen en elkaar leren kennen’, concludeert Ninny. Ze heeft gelijk: de vrouwen waren al strijdbaar, maar vandaag hebben ze medestrijders leren kennen en nieuwe vrienden gemaakt. Of zoals Jasmina Ibrahimovic, directeur van het Rotterdams Wijktheater, aan het begin van de dag zei: ‘vanaf nu hebben jullie er een nieuwe familie bij.’  

Nieuwsbrief

(Nieuws)brief van Jasmina februari 2021

Lieve lezer,

Alles slijt, alles komt glad
als je alle seizoenen
maar een keer hebt gehad

zingt Joost Spijkers in een van zijn mooiste liedjes. Als je kijkt naar het weer lijkt het alsof de natuurtijd plotseling haast heeft. Alsof ze – net als wij – toe is aan een fast forward knop. Naar een moment in de toekomst waarin we uit deze corona kramp komen. Vorige week was het winter, deze week lente… wat is het volgende? Binnen vier weken zomer en herfst, en corona is geschiedenis?

Corona of geen corona, elk seizoen is ook weer hetzelfde. Een herhaling van zetten van de natuur. En zo doet dit lenteweer ons denken aan de vroege lente vorig jaar, toen de eerste ‘intelligente’ lockdown werd aangekondigd. Waar was jij toen je het hoorde? Voor ons is dat een dag die in het geheugen gegrift staat als de dag dat we ons internationale community arts festival (ICAF) moesten annuleren, twee weken voor de openingsavond. “Het is het mooiste festival tot nu toe!” zei onze projectleider Anamaria Cruz in de weken ervoor nog. En ze had gelijk: we waren in topvorm. Een andere collega zei dat die tijd aanvoelde als een lente die maar niet wil doorbreken. En weer een ander hoorde ik zeggen dat het een lange winterslaap is; iedereen geïsoleerd in zijn eigen holletje. En zo zijn we bijna vier seizoenen verder. Maar toch breekt bij ons voorzichtig de lente aan, want projecten die we in deze ‘nieuwe realiteit’ maakten gaan nu hun premiere beleven…

VIRTUELE GRENZELOOSHEID…
Zo organiseren we een jaar na dato onze allereerste volledig virtuele MINI ICAF op 26 en 27 februari, vanuit twee plekken op de wereld: Rotterdam en Singapore! Want nu dat we niet gebonden zijn aan fysieke plekken, kun je virtueel de wereld over! Het is een spannend experiment, en een dynamisch programma met o.a. verdiepende gesprekken over empathie, interactieve film– en dansworkshops die je via ZOOM kunt volgen, screenings van een Poolse film incl. nagesprek met de makers, een volledig op ZOOM gemaakte community arts voorstelling uit Los Angeles – en meer!

EEN VOORSTELLING IN JE HANDPALM…
Parallel aan het festival, beleeft onze allereerste voorstelling gemaakt voor op de smartphone – Niet Tuchten Online – zijn try-out in de virtuele klaslokalen en huiskamers van jongeren. Een voorstelling die past in je handpalm, waarin het verhaal wordt verteld van acht jongens, die ieder vanuit hun eigen kwetsbare thuissituaties een plek proberen te vinden op straat. Docenten kunnen deze voorstelling digitaal doorsturen aan hun leerlingen en erover napraten. Hopelijk maakt de voorstelling een deurtje open voor het delen van een verhaal of het luchten van je hart, want die lente waar iedereen zo naar smacht wordt misschien nog wel het meeste gemist door die groep jongeren… De voorstelling is vanaf nu te bestellen.

DUIZEND BRIEVEN VOOR IJSSELMONDE-NAREN…
Corona brengt ons ook terug naar andere soorten van fysiek contact maken. In het kader van het project Who cares?! verstuurden onze partners in crime Alice Pons en Lisanne van Aert van MOHA de afgelopen tijd namelijk zo’n duizend brieven naar IJsselmonde-naren. In dit project onderzoeken Alice en Lisanne welke vormen ‘zorg’ allemaal kan aannemen in de levens van mensen. En die brieven bleven niet onbeantwoord. Een voor een druppelen de lieve, warme antwoorden van bewoners binnen. Met de brieven in de hand zetten de correspondenten stappen in de sneeuw, naar buiten om hun verhaal te bezorgen. Kleine en grote verhalen over zorgen of verzorgd worden. Je leest er meer over op de blog van MOHA. En wanneer de lente écht is aangebroken, presenteren we met MOHA in mei opnieuw een premiere waarin dit bijzondere proces een vorm krijgt.

De eerste kinderen die buiten spelen.
De eerste rosé, de eerste van velen.
De eerste reis met een koffer minder
en daar alsmaar denken was ik maar weer ginder.

Alles stijl, alles komt glad
Als je alle seizoenen maar een keer hebt gehad…

– Spijkers, 2014

Warme groet,
Jasmina

LIVE STREAM: Let Us Free The Caged Bird

Vanavond kun je genieten van de live stream van de voorstelling Let Us Free The Caged Bird, gemaakt door Robin Tinkhof samen met Lisa en Femkelucia. Let Us Free The Caged Bird is een voorstelling waarin we het perspectief zien van drie biculturele vrouwen.
Let Us Free The Caged Bird is een onderdeel van het NWE MKRS traject van het Rotterdams Wijktheater waarin elk jaar een nieuwe lichting regisseurs hun eerste community arts voorstelling maken. Toi Toi Toi Robin, Lisa en Femkelucia.
De voorstelling kun je vanavond om 20:00 uur via de onderstaande link live streamen:
https://www.youtube.com/watch?v=cLQjKgTpMJ4&feature=youtu.be

LIVE STREAM: MAN

Vanavond kun je genieten van de voorstelling MAN, gemaakt door Emma Janssen samen met vier jongens Achraf, Amir, Ismail en Mahmut uit de Schilderswijk in Den Haag.
MAN is een onderdeel van het NWE MKRS traject van het Rotterdams Wijktheater waarin elk jaar een nieuwe lichting regisseurs hun eerste community arts voorstelling maken. Toi Toi Toi Emma, Achraf, Amir, Ismail en Mahmut.
De voorstelling kun je vanavond om 20:00 uur via de onderstaande link live streamen:
https://youtu.be/n490bvJep5M

Veel kijkplezier en hopelijk tot snel weer in het theater!

Met dank aan:
Fonds ZOZ
VSBfonds
Fonds 1818
CultuurSchakel
Gemeente Den Haag
MDT
Stagehuis Schilderswijk