Met groot verdriet hebben wij het bericht ontvangen dat onze collega en speler Juan Zyad op 10 april, op veel te jonge leeftijd, is overleden. Als zo een krachtige, sterke jonge man die midden in het leven stond er opeens niet meer is, is de echo die hij achterlaat oorverdovend. Die echo zal nog lang weerklinken in onze harten, oren, en tegen de muren van onze repetitieruimtes en podia.
Juan was een uitzonderlijk talent en een bevlogen maker. Met zijn energie en zijn oprechte betrokkenheid wist hij mensen te raken – op het podium en daarbuiten. Voor Juan was theater nooit alleen een voorstelling, maar een manier om mensen te verbinden en om ongehoorde verhalen zichtbaar en hoorbaar te maken.
We herinneren hem als iemand die stond voor rechtvaardigheid en menselijkheid. Hij voelde een diepe verantwoordelijkheid om verhalen te vertellen die ertoe doen, om onzichtbare systemen van ongelijkwaardigheid bloot te leggen. Na elke voorstelling ging hij het gesprek aan met het publiek, omdat hij geloofde dat theater pas echt betekenis krijgt wanneer mensen elkaar ontmoeten en naar elkaar luisteren.
We nemen veel te vroeg afscheid van dit bijzondere mens, een betrokken collega en een trotse vader. Onze gedachten zijn bij zijn gezin, en in het bijzonder bij zijn dochters, die zijn grootste trots waren.
Lieve Juan, we gaan je ontzettend missen.
Het Rotterdams Wijktheater team
Onze collega en regisseur die het meest met Juan heeft gewerkt, Liselot van de Geer, schreef hem een brief…
Lieve Juan,
Het voelt nog steeds onwerkelijk dat jij er niet meer bent. Het lijkt als de dag van gisteren dat ik je opbelde met de vraag of je in Verloren Jeugd wilde spelen. Vanaf dat eerste gesprek was er een klik. Jij voelde meteen de noodzaak van deze voorstelling en je pakte het werk vast met alles wat je in je had – en je liet het nooit meer los.
Je bracht je eigenheid mee de repetitieruimte in. Je eigen verhaal, je eigen overtuiging, je eigen gevoel voor rechtvaardigheid. Je bracht zelfs je allereerste zelfgeschreven liedje, die je als kleine Juan had geschreven, mee de repetitie in en deze kwam uiteindelijk in de voorstelling Verloren Jeugd. Je herkende de verhalen die we vertelden, je herkende het gevoel – en je maakte het jouw missie om ervoor te zorgen dat kinderen en jongeren nooit meer onderdeel zouden worden van een falend systeem.
Ik zie je nog staan in de repetitieruimte, vol energie, vol focus, altijd bereid om nog een stap verder te gaan. Je speelde met je hele lijf en je hele hart. En je wist het publiek elke keer weer te raken, tot in de kern.
Wat mij misschien nog het meest bijblijft, is hoe trots je was op je gezin. Hoe je straalde als je over je dochters sprak. Hoe je je telefoon liet zien als ze je facetimeden, en hoe je alles in het werk stelde om er voor hen te zijn – zelfs in de drukte van repetities en voorstellingen. Als jij over je dochter praatte straalden je ogen en werd je gezicht zacht. Jouw meiden waren jouwalles.
Elke dinsdag ochtend wrong jij je in allerlei bochten om in de chaos van de ochtend Nuayla op de fiets bij de opvang af te zetten om vervolgens de lange reis naar Rotterdam te maken. En elke dinsdag stopte we net wat eerder met de repetitie zodat je haar weer op tijd kon ophalen. Soms ging Nuayla zelfs mee op tournee en dan liet jij haar vol trots aan het hele team zien. En ook toen jij wist dat Melissa zwanger was van jouw tweede kindje Vaeliya, deelde jij dat vol trots. Alsof alles nu op z’n plek was gevallen. Jouw gezin was compleet.
Met pijn in ons hart moeten wij veel te vroeg afscheid nemen van jou.
Onze gedachten zijn bij jouw grootste trots, bij jouw drie meiden.
Lieve Juan, met jouw mooie en sterke persoonlijkheid leef jij voort in al onze harten.
We zullen je missen.
In de repetitieruimte. Op het podium. En daarbuiten.
Voor altijd in ons hart.
Liselot
Het gezin kan in deze moeilijke tijd wel wat financiële steun gebruiken. Daarvoor is een crowdfunding gestart. De link delen we hieronder. Alle beetjes helpen.
