8 maart 2018

8 maart 2018

“Heel goed, heel mooi, heel sexy,” zegt een van de regisseurs ontroerd nadat ze een zojuist gerepeteerde dansscène voor het eerst in zijn geheel ziet. Overmorgen is het moment daar; dan is het Internationale Vrouwendag en zal Women Connected het publiek ontmoeten.

Over één van de speelsters hoor ik dat ze nog in het asielzoekerscentrum verblijft; een paar dagen geleden zag ze in Islemunda toevallig dat er gerepeteerd werd. Nu doet ze mee aan de voorstelling. Verder komen vrouwen van over de hele wereld – bijvoorbeeld uit Oud Mathenesse, Burundi en Afghanistan.

In een volgende oefening lopen de vrouwen over het toneel naar elkaar toe in koppels. Hun blikken kruisen elkaar al van ver. De ontmoetingen zijn echt. Er is zichtbaar onderling vertrouwen, verbinding, respect. Zonder afstand staan de vrouwen open voor elkaar en laten elkaar dichtbij toe. De spelers zien elkaar en genieten van wat ze doen en van wat de anderen doen. In hun ogen zie ik dapperheid en overgave.

“Je moet je eigen lichaam beschermen. Er is niemand die dat voor jou doet. Je kan het niet aan jongens overlaten.” Via de geluidsopname horen we door de speelsters ingesproken doorleefde ervaringen van levensgebeurtenissen. Het door de koptelefoon horen van pijnlijke en gewelddadige herinneringen, en het tegelijkertijd op het toneel zien van liefdevolle choreografieën tussen de vrouwen, versterkt de intensiteit van de boodschap. De veilige sfeer op het toneel is voelbaar; het contrast met de onveiligheid van de wereld buiten het theater komt hard aan.

In een nieuwe scene ballen de vrouwen op de muziek vertraagd hun vuisten. Op de voice over horen we de zich herhalende tekst “ik ben een vrouw”. De regisseur vraagt na afloop aan de groep: “hoe voelde dat nu?” Het voelde eindeloos krachtig.

Eenzaamheid. Verkrachting. Een ontsnapping aan een agressief familielid. Doodsbedreiging na een seksuele ontmoeting. De openheid en rust waarmee de verhalen gedeeld worden raken diep. Het confronteert ook met je eigen herinneringen van vernedering en onbegrip. De vrouwen op het toneel zijn de uitzondering niet.

Elk verhaal is sereen en wordt zonder stemverheffing of herbeleefde paniek verteld. De bewegingen zijn doorvoeld en beheerst. De vrouwen observeren hun herinneringen, en worden in een onzichtbare omhelzing beschermd door de rest van de groep.

Er wordt getwist op het bekende lied van Chubby Checker: “Come on everybody, clap your hands, you’re looking good!” De spelers knuffelen, high-fiven en kunnen alles aan.


Deel deze pagina: