Tisdag – dinsdag SHOW time Gothenburg!

Tisdag – dinsdag SHOW time Gothenburg!

 

Vandaag hebben we de presentatie van 2,5 week keihard werken. Aanvankelijk hadden we om 9 uur afgesproken maar Bodil en Anna stonden erop dat we eerst gezamenlijk zouden ontbijten. Dus spraken we om 8:30 af. Uurtje eerder dan normaal. En daar zaten de 2 dames parmantig met zijn tweeën om 8:30 aan het ontbijt. De rest kwam later. Inez begaf zich eerst naar het techniek hok en je zal het altijd zien, de helft van de gestelde led-lichten gingen niet aan! Paniek! 8:45 uur. En omdat niemand iets begrijpt van de lichttafel begonnen Michelle ( ons contact persoon van het buurthuis ) en Lena ( de conciërge ) fanatiek knopje in te drukken, wat niets hielp. Er werd gebeld en heen en weer gerend. Tot Michelle ons vertelde dat er voor 12 uur niemand met verstand zou kunnen komen kijken. “De presentatie is om 11 uur” riep Inez geschrokken, “misschien zijn het de stoppen?” Michelle keek ons aan met een “leg je er maar bij neer gezicht” waar we natuurlijk geen genoegen mee namen. Als 2

speurhonden ging ik met Moumou, de jongeren werker van het buurthuis waarmee we bevriend waren geraakt, op jacht, we volgden de kabel van de tracks met de lichten die het niet deden. We kwamen uit bij een half hangende in de hoek van het trappengat soort van raar verdacht kastje waarop 1 schakelaar een andere kant op stak. Moumou wurmde zich in een ingewikkelde houding in de hoek van het trappengat en zette de schakelaar om. Met daarop volgend een in paniek schreeuwende Inez die riep “dat nu helemaal niets het meer deed”. “Ah goed teken zeiden we”, waarop Moumou alle schakelaars de andere kant op zette. Een juichende Inez was het effect. Goed, probleem 1 was getackeld. 9:10 uur.

De spelers druppelen binnen. Bepakt met tassen vol kleding. In de coulissen beginnen ze zich om te kleden. Ho stop! Michelle had een kleedkamer geregeld. Ze had uitgelegd dat de kleedkamers zich bevinden achter het podium door het trappengat. ( waar we dat verdachte stoppenkastje hadden gevonden). Maar oeps de deur zat nog op slot. We rennen naar de andere kant met een idem trap. Oeps ook op slot. Inez vraagt de sleutels aan Michelle, daalt de trappen af en komt weer terug naar boven. “Er zitten daar allemaal mannen, werkers”. We zoeken Michelle. “Oja dat kan dat die daar zitten”. “Dus ?” roept Inez. “Ja, dat weet ik ook niet” zegt Michelle met een gezicht vol onschuld. Ondertussen zijn de dames  terug de coulissen in gedoken waar wilde armen naar buiten steken en blousjes en broeken de vloer op strooien. Probleem 2 getackeld. 9:45 uur.

Laatste make-upjes worden aangebracht. Brush kwasten poederen er op los van gezicht tot gezicht, best handig als iedereen dezelfde huid kleur heeft. En dan kunnen we de cirkel maken. Ons opwarmen voor de laatste doorloop. Ik kijk de cirkel rond en zie 10  fantastisch uitziende vrouwen. Wat zijn ze mooi. Ze hebben er zin in. In de buik zitten kriebels maar ik zeg dat dat heel normaal is. En dat als je er last van hebt je je gewoon heel erg moet concentreren op wat je moet doen en je vooral niets aan trekken van de gezichten in het publiek.

Gittan de zangdocente is gekomen om eigenlijk nog even wat zang door te nemen ( wat er uiteindelijk niet van komt ) ze is voor de doorloop naast Ann-Charlotte, de filmmaakster, het enige publiek. De doorloop loopt als een tierelier. Op enkele kleine dingetjes na doen ze het zo goed dat ik bang ben dat dadelijk met publiek de boel in elkaar stort. Na de doorloop nemen we een kleine pauze. Ik wil even checken of het publiek er al is en of alles buiten de zaal goed gaat. ( Ik bedoel hier is geen Nelly, Eden of Anamaria waar je van op aan kunt.) Ik herken gezichten die ik op foto’s heb gezien. Ik zie veel Iraanse mannen . . . . de lerares Zweeds, Nahid uit Iraan, heeft ze mee genomen. Via haar klasjes zijn Michelle en Catrin aan de meeste dames gekomen. Dan loopt Shirin op mij af met een plastic tasje in haar handen. Een kado. Een Iraans kistje, mooi bijzonder beschilderd. Ze begint te huilen en omhelst mij. Tackse Muiket Tackse Muiket ( bedankt bedankt ). Ze is een grote vrouw. Ik verdwijn in haar omhelzing en bedenk dat ik deze vrouw heel graag mag. We spreken niet elkaars taal en ook geen andere taal. En toch weet ik een heleboel van haar. Bijzonder dat ik dat mag ontdekken in Zweden.

Tijd voor afscheid. Want na de voorstelling ontstaat er meestal chaos. Wil iedereen met je praten. Spelers met familie etc. Ik benadruk hoe bijzonder dit geweest is voor Inez en mij. Dat we heel erg hun openhartige verhalen waarderen, we genoten hebben van hun groeiproces. Dat de voorstelling een inspiratie mag zijn voor andere vrouwen ( en mannen ). Dat we diep in ons hart zijn geraakt door ons zo te laten thuis voelen. Dat deze groep elke week door blijft gaan. Dat we gaan genieten en de voorstelling vol overgave zullen spelen. De energie onderling is goed, in de donkere theater ruimte schitteren al sterretjes.

En dan gaat de zaal open. Het publiek loopt heel stroperig binnen. Shirin, Sima en Lisa helpen Inez met het uitdelen van de koptelefoons. Ik verbaas mij over de diversiteit aan culturen, Somalisch ( o.a Gayesh ), Eritrees, Afgaans, Iraans, Zweeds, jong, oud, babies . In mijn beste Zweeds probeer ik iedereen welkom te heten en te vragen hun telefoons uit te zetten, ik switch naar Engels, naar Nederlands ( met een Zweeds accent je weet het maar nooit, misschien begrijpen ze het ). Iedereen is binnen. Het ziet er heel gezellig uit zo iedereen tegen elkaar te zien zitten op de trap van het podium en op een rij stoelen. Inez geeft het start sein. En daar gaan we. Het is magie, het is genieten. Ze zijn eigenaar van de voorstelling geworden, spelen vol overgave, ontroerend, scherp en trots. Wie had dat gedacht? Na het applaus nodigen we het publiek uit voor de disco. De meeste gaan er volop in andere moeten we even in beweging trekken. Wat een feest. En helemaal verdiend.

Anna en Tine van Kultur i vast komen op ons af en zijn helemaal gelukkig en verrast dat we dit hebben kunnen maken in 2,5 week. Anna is erg ontroerd. We ontmoeten familie van de spelers en worden bedankt door de bezoekers. Best wel overweldigend.

Met de spelers hebben we nog een lunch en een taart als afscheid. We krijgen kadootjes, lieve woorden flitsen over en weer. Iedereen ziet er blij en gelukkig uit. Bij het afscheid vloeien tranen en nog meer mooie woorden. We ruimen op en vertrekken in de richting van het kantoor van Kultur i vast voor de evaluatie van dit project.


Deel deze pagina: