Vredig / Vrijdag. Dag 12.

We zitten in de tram. Hij staat al een tijdje stil voor het centraal station. Vandaag is er een Europese top meeting, de tram rijdt anders dan gewoon vanwege de veiligheid ( van de buitenlandse ministers ). Goed, als het iets langer duurt neem ik het ervan om mijn computer voor de dag te halen.

Gisteren hebben we een presentatie gegeven over ons werk aan de medewerkers en beleidsmakers van Kultur i vast. Voor onze presentatie kwamen hun medewerkers uit het hele land afgereisd naar Gothenburg. Met het idee dat er 15 mensen uit Stockholm 7 uur op een dag reizen om een presentatie van ons bij te wonen bracht wel wat druk teweeg. Tot woensdag avond laat had Inez zitten werken aan een strakke power point en ik over de volgorde en inhoud nagedacht.

Bepakt en bezakt met koptelefoons fietsen we donderdag om 8:30 uur op onze Bromtom richting Kultur i vast. Gunner, de techniekman helpt ons met de techniek en onze fantastische dames, Lise, Anna en Bodil uit Biskopgarden waren ruim op tijd om geinstrueerd te worden op hun rol binnen deze presentatie. Ze zijn de 3 Zweedse dames uit onze groep die we hebben gevraagd of ze het soms leuk vinden om de presentatie bij te wonen.

De trein met de 15 medewerkers uit Stockholm had 40 minuten vertraging. Dus we begonnen flink later dan gepland.

We starten de presentatie met Lise, Anna en Bodil die iedereen van een koptelefoon voorzien voordat ze de zaal betreden. Op het videoscherm komen alle dames voorbij uit de Stille Heldinnen disco. Inez en ik staan te genieten van de foto’s en beseffen dat we ze missen.

Dan start de geluidsband. Uit de Stille Heldinnen Disco hebben we 4 fragmenten gekozen die we willen delen met ons “publiek”. Er valt zoveel te zeggen over wat en hoe we Women Connected doen. De Zweedse dames en heren kijken ons strak aan. Ik lees geen emotie, geen plezier of afschuw op 2 dames na die zitten te glimmen. Dan nodigen we Bodil, Anna en Lise uit om iets te vertellen over hun ervaringen binnen ons project. Ze spreken in het Zweeds. Het wordt nog stiller dan het al was en iedereen zit heel geconcentreerd te luisteren. Ik heb zelfs het idee dat het publiek geëmotioneerd is. Ik ben trots op deze dames, net zoals ik trots kan zijn op onze Rotterdamse dames. En dat te bedenken dat ik hun pas 1,5 week ken! We rondden de presentatie af want het is tijd voor fyke ( lunch ).

We zijn opgelucht. En Tine en Anna, door wie we zijn uitgenodigd, kijken ons zeer tevreden aan. Dat was heel goed zeggen ze. Na de lunch wonen we zelf een presentatie bij van een man die een dans project heeft gedaan met oude dames in een bejaardenhuis. Er is een film over gemaakt. Ik begrijp niet alles wat er gezegd wordt maar dat geeft niet er zitten een hele boel grappige momenten in.

De dag is alweer halverwege en we moeten nog een heleboel monteren voor de show in Biskopgarden. Dus fietsen we snel weer terug “naar huis” om daar achter onze laptop aan de slag te gaan.

 


Deel deze pagina: