Zaterdag in Zweden

Ha, zaterdag een dagje vrij!

Na een week intensief gewerkt te hebben met de 10 geweldige dames moeten we wel even bijkomen van alle verhalen. Dat doen we door s’ochtends de boot te nemen naar de archepelagos eilandjes en met de fiets eilandje eilandje te hoppen. Heerlijk zonnetje, flinke wind, lekker koud. Bergje op en af. Heerlijk. We laten de week passeren en in onze gedachten poppen ideeën op voor de presentatie waarmee we onze residentie eindigen.

Vrijdagochtend hebben we de eerste interview sessies gehouden met de recorder.  Sima spreekt geen woord Zweeds. En wij geen Farzisch. Ze is Iraans, 62 jaar en ziet eruit alsof je enorm met haar kan lachen. Lena vertaald het verhaal van Sima. Ze kwam naar Zweden voor vakantie, om haar zoon op te zoeken. Tijdens haar verblijf in Zweden ontving ze een brief van de politie. In Iraan is Christen zijn verboden,  daar staat de doodstraf op. In de brief stond dat de politie erachter was gekomen dat Sima Christen is. Wat nu? Was het nog wel slim om terug te keren naar Iraan? Bijna alle Christen uit haar omgeving werden vermoord. “Nee” was het advies van vrienden “te gevaarlijk”. Sherien en Mawash beamen het verhaal. Zij zijn ook Christen maar droegen in Iraan een hoofddoek op straat. Sima woont nu 4 jaar in Zweden. Het is lang niet goed gegaan met haar. Ze heeft borstkanker gehad en heeft haar man verloren die nog in Iraan leefde. Daardoor is het haar nog niet gelukt de Zweedse taal te leren. “Maar nu ik hier ben gaat het weer goed met mij” zegt ze. Door de heen en weer vertaling begrijpen we haar niet. Hier in Zweden? “Nee” roept ze “hier met jullie”. Hartverwarmend we zijn er stil van. Je hoeft de taal niet te spreken om je welkom te voelen en dat geld voor ons ook.

Na de interview sessie worden we door Anna en Bodil naar 2 pleintjes verder gebracht naar een geïmproviseerd theatertje op de begane grond van een groot flatgebouw. Het lijkt alsof het theater is gemaakt van een aantal door gebroken kelderboxen. Daar ontmoeten we 2 theatermaaksters en de Somalische Gayesh. Ze maken community theatre met en voor kinderen en buurtbewoners. In deze wijk, Biskopgarden, gebeurt veel narigheid. Via theater willen deze dames voorlichting geven. We vertellen over onze Sahra Muse. Gayesh is heel nieuwsgierig naar Sahra. We laten we geen gras over groeien en skypen met Sahra wat de wereld gelijk heel klein maakt. “Je moet hier komen”, zegt Gayesh. “We hebben hier dringend hulp nodig over intergratie, opvoeding en meisjesbesnijdenis!” Als er iemand daar raad mee weet is het natuurlijk onze Sahra! Wordt vervolgd!

We hebben vrijdag avond tot laat zitten werken. Ik in mijn appartement en Inez drie deuren verder in haar eigen appartementje. We kiezen fragmenten uit het opgenomen materiaal. Combineren de muziek erbij. We hebben niet veel tijd. Nog 1,5 week. Het is hier goed, het is hier fijn. En ondertussen genieten we van appjes van onze geweldige Rotterdamse vrouwen uit de peer group. Die zonder ons fantastisch bezig zijn en we Skypen met Chahrazade, want die missen we hier natuurlijk wel.


Deel deze pagina: