Donderdag, dag 4

We zijn compleet! De groep is gevormd. 10 Dames sterk. Onderweg in de tram komen we Sherien en Mawash tegen. Zij moeten net als wij 40 minuten reizen naar Biskopgarden. Iedereen was stipt op tijd. We hebben een Iraanse Lena en een Zweedse Lena. De laatste heeft zich vandaag bij ons aangesloten. Er heerst een hele goede sfeer. Iedereen heeft er veel zin in. Filmmaakster Ann-Charlotte is er vandaag voor de tweede keer bij. Ze filmt en fotografeert ons hele proces. Dat doet ze heel goed, ze is bijna onzichtbaar aanwezig. Ze gaat van onze werkwijze een film maken die Kultur i vest ( de Zweedse organisatie die ons heeft uitgenodigd ) gaat gebruiken op conferences in en buiten Zweden. Ik ben heel benieuwd naar het resultaat. Dit hebben we in Rotterdam nog niet zo intens gedaan. Cultuur i vest maakt van alle bijzondere projecten een film of foto boek want, zo zeggen ze “je kan het niet vatten in woorden, dat kan alleen door het te laten zien”. Daar ben ik het wel mee eens.

We beginnen de repetitie met het doornemen van het rooster voor de komende weken. Door de vertaling van Engels naar Zweeds naar Farzisch en weer terug spenderen we er bijna 50 minuten aan! Ik probeer zoveel mogelijk Zweeds te praten, de afgelopen dagen hebben we ons al heel wat woorden eigen gemaakt. Ook laten we een stukje horen uit onze Stille Heldinnen Disco met Engelse vertaling om de bedoeling van de geplande interviews te illustreren. Inez en ik geven een concertje als de vocals van “mag het licht uit” erbij komen. We luisteren naar de mooiste dag uit het leven van de Iraanse Lena en Mawash. De Afghaanse jonge Bahor verteld over haar dromen: nr 1: Zweedse verblijfsvergunning, 2: Studeren, 3: kinderen, 4: een leuke man.

We komen erachter dat je als vrouw uit Afghanistan of Iraan niet zoveel te zeggen hebt, dat je rechten erg beperkt zijn. En dat in Zweden de rechten voor de vrouw weer vele malen beter zijn, ook in vergelijking met Nederland. En dat wordt er niet beter op, we zijn namelijk onlangs in 1 jaar gekelderd van de 16 plaats in de wereldranglijst gelijke rechten man-vrouw naar de 32ste, foei! Tijd voor actie!

Mawash, Sherien, Bahor, Sima, Sara en Lena zijn hier nog niet zo lang maximaal 2 jaar. Veel familie is achter gebleven of leeft ergens anders. Ze worden gemist. Maar we zijn blij dat we met elkaar een nieuwe familie zijn geworden, zo voelt het echt! Met dat gevoel sluiten we de repetitie af. Wir sees i morgon. ( we zien jullie morgen )

Als iedereen weg is checken Inez en ik de theater zaal. Er is helemaal niemand te vinden in het gebouw die het nieuwe led licht en dito lichttafel begrijpt. Concierge Lena drukt wat knopjes in, yep er begint iets te branden, te knipperen en weer uit te gaan. Ze geeft ons het boekje van de lichttafel en zegt: “it’s in English, if you want to know something look it up, here nobody knows” waarna ze verdwijnt. AAAAHHHH zonder Robert ben je nergens! Robert waar ben je!!!


Deel deze pagina: