We zijn in Zweden

Maandag, dag 1.

Maandag ochtend, met spanning in onze benen namen we de tram naar Biskopgarden. Een ritje van 30 minuten. Zouden er wel vrouwen zijn? Wie zouden er zijn? Wat stond ons te wachten?

Catrin en Michelle zaten al op ons te wachten in het buurthuis. Catrin is onze “shadow” die we het vak zullen leren en die ons werk gaat overnemen als we vertrekken. Michelle werkt in het buurthuis en is net zwanger van haar eerste kindje. Zij zorgt dat er vrouwen zijn waarmee we aan de slag kunnen.

Er zijn nog geen dames . . . . tik . . tik . . tik . .

Klokslag half tien stapt een jonge vrouw met hoofddoek binnen. “Hej” zegt Catrin, en geeft haar een warme omhelzing. Het is Bahor uit Afghanistan. Ze leeft sinds 2 jaar in Zweden en spreekt al best goed de Zweedse taal. Maar totaal geen Engels. Dan stapt Anna binnen die haar vriendinnen Bodil en Lisa heeft meegenomen. 3 Vlotte oudere Zweedse dames ( die ik heel graag in mijn koffer terug naar Nederland zou willen nemen, zo leuk zijn ze! ) Michelle zegt dat ze meer vrouwen verwacht en heeft een lijst vol telefoon nummers die ze druk begint te appen. Geduldig drinken we nog een koffie en eten we heerlijke Zweedse boterhammen met kaas en sla. We kletsen wat en breken wat ijs. Dan komt Sima binnen. Een Iraanse dame. Ze spreekt geen Zweeds, geen Engels alleen Farzisch. Gelukkig spreekt Bahor ook Farzisch en zij vertaald naar het Zweeds en Catrin naar het Engels. Ik vind haar moedig, ondanks ze ons niet kan verstaan is ze wel gekomen. Afgezet door haar man en zoon voor de deur, hoe leuk is dat! We worden duizelig van al die talen op en neer maar het werkt wel goed op onze lachspieren. We duiken de dansstudio in en doen spelletjes om elkaars namen te onthouden, we leren elkaar kennen door te dansen, te bewegen en naar elkaar te luisteren in 3 gemengde talen. We verzamelen al heel wat bijzondere verhalen. Vooral Anna verteld heel moedig hoe ze binnenkort terug keert naar haar geboortedorp om de gebeurtenissen uit haar, niet zo leuke, jeugd een plek te gaan geven! Wat een hjaltinnor! ( een heldin ).

We ronden af. We zijn blij maar ook een beetje teleurgesteld in de opkomst van vrouwen en de diversiteit, Lisa wist te vertellen dat 80% van de bewoners van Biskopgarden Somalisch is, waarom zijn ze dan niet hier vragen wij ons af? Samen met Michelle bekijken we de mogelijkheden om meer vrouwen in ons project te krijgen.

Morgen weer een nieuwe dag!

Onderweg naar Biskopgarden.


Deel deze pagina: