Zomaar op Straat #2 – op pad met Catherine

Zomaar op Straat #2 – op pad met Catherine

3 november 2020, Rotterdam. Met Catherine Koekoek (onderzoeker Erasmus Universiteit), Liselot van de Geer (regisseur / theatermaker) en Stefan van Hees (Creative producer). Tekst door Catherine. Foto’s door Liselot. Zomaar op Straat is als theatrale interventie een onderdeel van ons project rondom het thema ‘armoede’.

“Het heeft alle kenmerken van een voorstelling,” zegt Liselot: Moeilijke momenten, drama, mooie momenten. “Het begon eigenlijk al toen opeens de hele scheiding van de buurman op tafel lag,” zegt Stefan. Stefan en Liselot staan op het punt te vertrekken uit mijn huis, het is half zes, en reflecteren nog even op de afgelopen middag. We hebben het over Stefans opmerking van gisteren, toen hij zei: op het moment dat wij de straat ingaan, begint de regie. Als wij er niet waren, dan zou er niets gebeuren. Liselot vertelt dat ze de hele dag met die opmerking in haar hoofd zat, dat ze zich daarom vanmiddag erg schuldig voelde – het moeilijke moment van de dag.

Zo’n twee uur geleden vroegen we namelijk mijn onderbuurman, Jonathan, of hij zijn auto zouwillen verplaatsen, én of hij op de foto wilde, op een portret van Zomaar een Straat. Dat portret maken we vandaag bij mij, op de Statenweg. Jonathan wilde wel meedoen, net als de andere onderbuurman Jaap, bij wie ik ook aanbel. Hij wilde toch – “geen grap” zegt hij – net gaan wandelen met zijn kindje Robin. “We zijn in 5 minuten beneden.”

Buiten waait het hard en het is erg koud. Jonathan zet niet alleen zijn auto opzij, maar ook gelijk maar een fiets die voor het geveltuintje, in beeld staat. Stefan vraagt aan Jaap en Jonathan: Wisten jullie dat Catherine meespeelt in een voorstelling? Nee, dat wisten ze niet. Ik geef ze een flyer van de voorstelling die niet meer doorgaat. We beginnen snel met fotograferen. Als het om Robingaat, zegt Jaap, is het al snel te lang. Ze is verlegen. “Kijk maar naar het vogeltje, zo heet dat.” Zewil niet, verstopt zich achter haar vader, Jaap hijst haar op zijn nek. Zo draagt hij haar wel vaker, en het is een leuk beeld, zegt hij. Ik trek mijn jas uit voor de foto, de wind waait door mijn trui heen.

Liselot regisseert de foto. Jonathan in zijn raamkozijn op de eerste verdieping, ik op de parkeerplaats, en Jaap met Robin op zijn nek achter mij op de stoep. De buurvrouw moet ereven langs met haar fiets. Liselot staat op straat, er komen veel auto’s langs, ‘auto!’ roepen wij en dan gaat zij tussen de foto’s door aan de kant. Er komt nog iemand langs, een jonge vrouw, ze blijkt de zus van een andere buur. Werkt in de zorg, gaat even wat boodschappen langsbrengen.‘Beterschap nog!’ hoor ik later in het trappenhuis als ze weggaat. Zij wil ook wel op de foto. Ze begrijpt dat we een ander project begonnen zijn nu we niet kunnen optreden, haardansvoorstellingen gingen ook niet door. Wat voor dans doe je dan, vraag ik, ‘alle soorten’antwoordt ze. Liselot zet haar bij de deur neer, omgedraaid naar de camera toe. Joost moet er nu ook bij, ik bel hem maar hij neemt zijn telefoon niet op. Ik ren naar boven, hij zit op de wc. Voor de foto leunt hij daarna uit het raam.

Als ik weer naar buiten kom wordt Jaap ongeduldig, Robin heeft het koud, de wind waait hard.Nog een paar foto’s tot hij uit het beeld loopt, dit is echt te lang voor Robin “het is geen zomer meer.”

We zijn net klaar als we een de botsing horen: een busje is achterwaarts tegen Jonathans auto gereden, aan de overkant van de straat waar hij hem net had geparkeerd. Liselot voelt zich schuldig, loopt met Jonathan naar de auto mee, komt weer terug. Ik ga er ook heen: wat een pech, zeg ik. De bestuurder van het busje lacht erbij en zegt iets, ‘gelukkig is het het roostertje.’

Ik versta eerst ‘geluk is een roosje’ en denk: misschien is dat een uitdrukking. Hij had hem net verplaatst voor de foto, leg ik uit. Jonathan zegt: ach, kan gebeuren.

Wanneer Jonathan terugkomt naar de stoep – ‘waarschijnlijk gaan we het zonder verzekering regelen, als hij een roostertje voor mij regelt, dan schroef ik dat er wel op.’ Ik pak ik mijn notitieboek er weer bij, ik had het weggelegd voor de foto. Het waait nog steeds, en begint nu ook te regenen. Liselot vraagt of dat wel gaat lukken, met dat roostertje. ‘Ben jij een beetje handig’ vraagt Stefan. Ja, dat is hij wel. We praten verder over de wijk, over de buren. Jonathanwoont hier nu 8 jaar, en vindt het hier fijn, gaat voorlopig nog niet weg. Nou ja, hij wil “wel echt een huis huis” maar “ik ben er vooralsnog niet aan toe om echt uit Rotterdam te verhuizen.” Hijvoelt zich echt een Rotterdammer. Wat is dat gevoel dan, vraagt Liselot. Ondertussen begint het echt te regenen, druppels vallen op mijn papier. Jonathan vraagt of we anders een kopje koffie willen, en we gaan naar binnen.

Binnen ontvouwt zich een gesprek over de buurt, de verzakte stoeptegels voor de deur waar Jonathan regelmatig melding van maakt, Rotterdammer zijn, hoe hij hier terecht kwam als student en bleef, over sociale huur en het straatbeeld en de loempiakraam van zijn ouders die als bootvluchtelingen uit Vietnam door Nedloid werden opgepikt en zo in Den Helder terecht kwamen met hun kinderen. Jonathan stond op de foto in zijn raamkozijn, nu zitten we zelf binnen en zien we zijn uitzicht.

_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Zomaar op Straat is als theatrale interventie een onderdeel van ons langdurige project rondom het thema ‘armoede’. Het eerste project binnen dit thema is de voorstelling Zomaar een Straat (2019/2020): Een voorstelling met, door en voor Rotterdammers die te kampen hebben met armoede. Met een groep van 14 ervaringsdeskundigen zouden wij deze voorstelling in alle Huizen van de Wijk van Rotterdam spelen. Vanwege corona werd het repeteren en spelen met zo’n grote groep steeds moeilijker. Juist nu is het zo belangrijk verhalen met elkaar te blijven delen, elkaar te blijven opzoeken. Vanuit de toenemende urgentie om aandacht voor dit thema te blijven houden, besloten we niet Zomaar een Straat te spelen, maar elke week een theatrale interventie te plegen; Zomaar op Straat. Benieuwd naar onze voorgaande delen. Je kan ze teruglezen door gebruik te maken van de onderstaande hyperlinks:

Zomaar op Straat #1 – op pad met Aryan

Zomaar op Straat #3 – op pad met Julia

Zomaar op Straat #4 – op pad met Annuska en Meaghan

Zomaar op Straat #5 – op pad met Marjorie en Precious


Deel deze pagina: