Nieuwe publieksgroepen

Onveranderd is het Rotterdams Wijktheater trouw
gebleven aan haar oorspronkelijke doelstelling: het
bereiken van nieuwe publieksgroepen. Dat doen we
volgens een beproefde formule:

• De voorstellingen worden gemaakt in nauwe samenwerking met de spelers en speelsters, die afkomstig zijn uit de Rotterdamse wijken.
• Onder professionele begeleiding van schrijvers en regisseurs zetten de buurtbewoners hun eigen ervaringen op de planken.
• Deze persoonlijke ervaringen betreffen thema’s die voor het publiek herkenbaar zijn: angst op straat, eenzaamheid, drugsoverlast, zinloos geweld, huiselijk geweld, dakloos zijn, discriminatie en racisme, maar ook tolerantie, saamhorigheid en zelfbewustzijn.
• De voorstellingen gaan de wijken in, naar de mensen toe. Dichtbij het publiek waarvoor ze zijn bedoeld.

Annelies Spliethof, Hans Verhoef en Eden Bezuneh tijdens "Verhalen uit de Droogdok".

Authentieke voorstellingen
Door het authentieke en multiculturele karakter van
de voorstellingen worden al jaren duizenden mensen
bereikt die anders waarschijnlijk niet naar toneel
zouden zijn gegaan; mensen die vaak weer
terugkomen bij de volgende wijktheatervoorstelling;
mensen die weer ándere mensen meenemen; mensen
die veel genoegen beleven aan levendig, boeiend,
ontroerend en onderhoudend toneel; mensen die
altijd weer zorgen voor volle zalen; mensen die na
het zien van een voorstelling ook wel eens zelf
zouden willen spelen... Al deze mensen vormen het
levende bewijs dat de behoefte aan deze
persoonlijke en ontroerende vorm van theater groot
is.

Stefan van Hees, regisseur.

Vaste aandachtsgebieden
Om al die mensen te bereiken richt het Rotterdams
Wijktheater zich op drie aandachtsgebieden:
1. Voorstellingen voor een volwassenenpubliek.
Hieronder vallen al onze reguliere, niet specifiek
voor één doelgroep gemaakte voorstellingen.

2. Voorstellingen voor een jongerenpubliek Na de
eerste zes jaar van ons bestaan vooral
voorstellingen voor volwassenen te hebben
gemaakt kwamen we in 1998 uit met onze
eerste jongerenproductie (Fawaka) Gevolgd
door nieuwe jongerenproducties in 2000
(Jebbel) en 2002 (Players). Door ook bij deze
producties uit te gaan van de belevingswereld
van de jongeren zelf, kunnen we een publiek
van met name VMBO-scholieren aanspreken.
Als een van de weinige theatergezelschappen
lukt het ons om juist deze groep jongeren te
enthousiasmeren voor theater. En ze terug te
laten komen. Onze jongerenvoorstellingen zijn
niet aan te slepen. Dat dit vast onderdeel is
geworden van ons beleid, is meer dan
vanzelfsprekend.

Anamaria Cruz, Acquisitie en publiciteit, coordinatie ICAF 2008/ 2011.

3. Voorstellingen voor een ‘dagpubliek'. In 2001
maakten we een voorstelling over gezondheid
(El Hamdoulilah). Deze voorstelling werd - in
tegenstelling tot de andere voorstellingen - ook
overdag gespeeld. Daarmee bereiken we een
publiek dat om uiteenlopende redenen 's avonds
de deur niet uitgaat. Publiek dat dus nooit naar
onze voorstellingen zou zijn gegaan als we niet
hadden besloten overdag te spelen, tijdens
schooluren. Ook hier blijken we in een behoefte
te voorzien die zo groot is, dat we in 2003 met
een nieuw programma uit zijn gekomen (Hou
mijn hart vast) en het streven om ook overdag
te spelen tot vast onderdeel van ons beleid
hebben gemaakt.

Kaat Zoontjens, video, regisseur.